Geschreven voor mijn kinderen. Toen.

Begin 2012 moest ik mijn kinderen vertellen dat ik een periode van 3 maanden niet thuis zou zijn. Om het hen uit te leggen, schreef ik een verhaal over Tom en zijn moeder.
(Dit verhaal is niet 100% autobiografisch. Ik heb twéé kinderen en geen van hen heet Tom. Ik ben geen alleenstaande moeder; mijn kinderen bleven gewoon thuis met hun vader, mijn man. En ik knipoog maar matig. Dat van die kieteldood klopt dan weer wel. En veel van de rest ook.) 


Tom en zijn mama
Tom is zeven jaar. Hij houdt van voetballen, van boterhammen met veel chocopasta én van verkleden. En het liefst doet ‘ie dat allemaal tegelijk. Voetballen als piraat, met een boterham in zijn hand. Ha!
Tom woont samen met zijn moeder in een huis. Hij heeft geen broertjes of zusjes, maar toch vervelen ze zich bijna nooit. Tom en zijn moeder bouwen soms hutten, midden in de kamer. Daar drinken ze samen nepthee. Of ze gaan naar het bos en komen thuis met zakken vol takjes, eikels en kastanjes. En het allerleukste: mama is kampioen kieteldood geven!
Maar de moeder van Tom is ook druk. Ze werkt veel, houdt van sporten en heeft vriendinnen met wie ze afspreekt. Soms is ze zo druk, dat ze even geen tijd heeft voor Tom. Of geen geduld. Dat merkt Tom goed. Ze wordt dan snel boos of hoort het niet als hij iets tegen haar zegt. Ook al zegt hij het wel 10 keer! Dat is niet leuk, het maakt hem ook boos als mama zo doet.
Soms huilt mama. Tom schrikt daar een beetje van. Zijn moeder legt dan uit dat ze zich niet zo blij voelt. Zomaar. Tom is ook niet altijd blij. Als iemand onaardig doet tegen hem op het schoolplein bijvoorbeeld. Of als iets steeds maar niet lukt. Dan voelt hij zich soms ook verdrietig. Of bozig. Alles voelt dan maar stom. Gelukkig gaat dat altijd vlug weer over.
Maar bij de mama van Tom is dat gevoel er zomaar. Zij heeft geen ruzie met iemand op het schoolplein gehad. Of een knutselwerkje dat alsmaar niet lukt. De mama van Tom voelt zich niet blij, terwijl alles eigenlijk goed is. Tom vindt dat gek. En zijn moeder zelf ook. Vind jij dat ook gek, zomaar verdrietig om niets?


Hutjemutje
Het is zaterdag. Mama en Tom hebben met alle stoelen en dekens de allergrootste hut gebouwd die er maar bestaat. Met een koekje en thee kruipen ze erin. Ze moeten heel stil zitten, want het is er krap en vol! Als je je billen een stukje verschuift, valt er meteen een stoel om. Voorzichtig nippen Tom en mama van hun thee. Mama fluistert er zelfs van.
“Het is wel héél hutjemutje in onze hut, hè…?”
“Hutjewátje?”, vraagt Tom.
Mama lacht.
“Hutjemutje. Als het zó vol is, dat het gezellig druk is, maar ook wel erg dicht op elkaar allemaal. Dat noem je zo. Hutjemutje.
Tom buigt voorover naar de koektrommel. Per ongeluk leunt hij tegen de stoel die de deur was. De hut stort in. Mama en Tom liggen tussen de stoelen, onder een boel dekens. Wat een puinhoop is het nu. “Hutjemutje? Hutjeprútje! Zul je bedoelen, mama!” En dan moeten ze hard lachen, in hun pikdonkere rommelhut.


Praten aan tafel
Na de middagboterham moet Tom nog even aan tafel blijven zitten. Mama wil iets vertellen. Ze kijkt serieus. Maar ze knipoogt ook even naar hem. Dat kan ze. Tom oefent het vaak, maar het lukt nog niet goed. Mama vertelt.
“Tom, ik voel me soms zomaar verdrietig. Of zomaar moe. Of zomaar niet blij. Dat heb je weleens gemerkt. Dan huil ik ineens. Of heb ik helemaal geen geduld voor helemaal niets. Weet je wat ik bedoel, hoe ik dan doe soms?”
Tom knikt.
“Ik wil dat graag veranderen en ervoor zorgen dat ik wél helemaal blij word. Want ik weet hoe fijn alles eigenlijk is. Met jou, met opa en oma, met alle leuke mensen om ons heen en de fijne dingen die we doen. Van binnen is dat er altijd, dat blije gevoel over al dat fijns. Maar soms is het te druk in m’n hoofd en m’n hart. Dan is er te veel en komt al die drukte zo –hop- bovenop dat blije gevoel terecht. Een berg werk, een berg was, een berg dingen die moeten en een berg zomaar-somber-gevoel. En dan kan ik dat blije gevoel helemaal niet meer vinden, omdat er zoveel andere dingen bovenop gekomen zijn.”
Tom knikt. En hij denkt na.
“Heet dat ook hutjemutje? Maar dan in je hoofd?”
“Ja! Dat is het precies! En soms wordt het… ehm, hoe zei je dat ook alweer, niet hutjemutje, maar…?”
“Hutjeprutje!”
“Precies. Hutjeprutje in mijn hoofd.”


Een lange logeerpartij
Dan vertelt mama verder.
“Ik wil dat blije gevoel zoeken en zorgen dat er geen zomaar-somber-berg meer bovenop kan komen. Dat ga ik doen, met mensen die me gaan helpen.”
“Wie dan?”, vraagt Tom.
“Mensen die mij kunnen leren hoe je het beste blij wordt. Dat is hun werk. Het zijn een soort ‘blijhelpers’. Er zijn bakkers, juffen, schrijvers, milieutechnologen en er zijn blijhelpers.”
Tom zegt het na. Het klinkt gek. Blijhelpers.
“Ik zal hard moeten oefenen om niet meer zomaar-somber te zijn. Daarom moet ik een tijd ergens anders wonen. In een huis samen met andere grote mensen die willen oefenen. En omdat ik een tijdje niet thuis woon, zul jij die tijd bij opa en oma wonen.”
Tom kijkt mama aan.
“Dus ik ga logeren?”
“Ja. Maar niet zomaar een nachtje. Het duurt best een tijd, het wordt een lange logeerpartij van drie maanden. Dat zijn dertien weken. En daarna ben ik er weer om voor je te zorgen. Hier thuis. Samen.”
Mama is even stil. Tom ook.
“Best een verandering, hè?”, zegt mama.
Tom knikt.
“Krijg ik dan een eigen kamer bij opa en oma?”
“Jazeker. De logeerkamer wordt voor jou. Je mag met opa samen de kamer inrichten. En ik wil ook wel graag meehelpen!”
“Mag ik dan ook mijn posters ophangen? En mijn knuffels mee? En mijn bed?”
“Allemaal. We maken een fijne kamer voor je. Zodat het eventjes je huis is.”
Tom straalt ineens. “Mam, dan ga ik elke dag de vogels van opa voeren!”
Mama lacht. “Zo te horen maak jij er best een feest van!”
Dan kijkt ze zogenaamd streng: “Maar denk erom! Als ik klaar ben met oefenen, neem ik je mooi weer mee naar ons eigen huis, hoor. Na drie maanden gaan wij hier lekker samen een feestje bouwen. Afgesproken?”
“Afgesproken.”
En dan knipoogt Tom naar mama. Met twee ogen tegelijk. Ha.

Advertenties

Geplaatst in Tekst

Permalink 12 reacties

en dan zie je iets nieuws

en dan zie je

iets nieuws

 

schrik je

ruik je

spring je

duik je

 

erin met open ogen

je hoofd op volle kracht

eropaf gespreide armen

de stukken

veilig in je hart

 

of grijp je terug

blinde paniek

als vlammen om je heen

lukraak claimend

wat er al lag

 

wat je kent

wat je ziet

wat je weet

wat zeker is en heus niet werkte

maar in elk geval

al eens gedaan

 

en dan zie je

iets nieuws

 

schrik je

ruik je

spring je

duik je

 

weg

of juist erin

 

 

 

 

Geplaatst in Tekst

Permalink 1 reactie

#textandthecity – Poëzieweek 2015

Eindhoven kreeg zin. En houdt woord. In elk geval zo lang de winter de poëzie niet ondersneeuwt.

#textandthecity dus, ter gelegenheid van de Poëzieweek die morgen begint.
Deze keer ook met teksten van jullie!

foto 11-001 wacht-001 foto 12-001 foto 10-001 foto 8-001 foto 5-001 foto 2 foto 3 DSC_2354-001
Foto: Willem Wouterse

DSC_2419 zww
Foto: Willem Wouterse

B8Y9VwdCEAEt_T1

De winnaars!

Sabine van den Oetelaar:
zacht zingt zij haar straatwijs
deze stoep van steen
van veel geluk en goede reis
en you will never walk alleen

Ellen Engelen:
Lach eens naar een vogeltje

Sabine te Braake:
Denken in hokjes beperkt je zicht

Esther Bennenbroek:
een verwittiging
tot de regen alweer spat
tot de sneeuw alles verwit
geen laatste nieuws
of weerbericht
maar mooie woorden
uit jouw stad

Wen van der Schaaf:
schijnbaar onaangedaan
door jouw vertrek
sta ik hier

Kim de Wild:
Wat zou er gebeuren met de kleuren
Van een kameleon
Als hij zijn gekozen kleur door ’t blozen
Niet meer kiezen kon?

binnenkant paal

hoog gras
daarachter de lucht
groene sprieten en ik
samen op een kleed
het motiefje van de bank
genadeloos zuigt het me op
als ik me overgeef
regen
dikke druppels liften mee
via mijn wenkbrauwen
naar het geultje van mijn bovenlip
zomaar een vrouw
bij zomaar een bus
haar enkel grijpt me
vaal geworden inkt
een ode aan haar moe
de tranen in haar ogen
wellend
tot mijn hart overstroomt
dat korte moment van twijfel
in de ogen van dondert niet wie
breekpunt in een blik
de bal in het net
snoeihard of lafjes
met zachte zweem toeval

onverwacht geluk
binnenkant paal
en een fractie van ’n leven is het goed

bovenaan

DELA_kaart_sint_Merel_Morre

 

Geschreven in opdracht van coöperatie Dela – spaarverzekering

Geplaatst in Tekst

Permalink 1 reactie

What is Eindhoven?

De VVV-winkel van Eindhoven wordt verbouwd en vernieuwd en daarom staan er nu bouwwanden om het pand. En jawel: daar zit schoolbordverf op. Mooie plek om te laten weten wat jij van Eindhoven vindt, wat Eindhoven voor je betekent en wat je erover kwijt wil.

Aan mij de eer er als eerste iets op te kalken.

 

IMG_6499-001 IMG_6528 IMG_6527 IMG_6523 IMG_6522

 

 

en veertien bovendien

net als hij zijn broodtrommel onder zijn stieken klemt
nokiaat zijn mobieltje

de baas
nee
ja
de dochter
met pech
en hij nu ook
de ketting
ooit lag zij eraan
nu pap
hij ligt eraf

natuurlijk gaat hij
vast contract
voor onbepaalde tijd
natuurlijk gaat hij
held op fiets
zijn sokken allang kwijt

daar staat ze naast het fietspad
verveeld en half verzakt in
onzekerheid op gympen

hij ziet haar weer vier
fixt haar fiets
en een stukje van zijn ego
hij hoopt haar weer vier
holt even mee
geeft per ongeluk
een zetje

dan die twee woorden
Doe normaal
ze galmen hem naar nu
dinsdagochtend
ze is al ver
en veertien
bovendien

Geplaatst in Tekst

Permalink 4 reacties

Groot Letterfestival

Vandaag was het eerste Groot Letterfestival in Eindhoven, met optredens van 40 grote schrijvers, dichters en muzikanten.
En ik? Ik zette weer vier korte gedichten op de stoep.

geluknietop

dezee

man_kust loslaten haathetniet

#EenBoekjeOpen #textandthecity

rafels

ze zou wel willen

dat iemand

zomaar

iemand

haar eens opensloeg

met vaste hand zou

bladeren

en letter

voor woord voor zin

haar tot rafels

lezen wou

ze zou wel willen

dat iemand

zomaar iemand

haar eens opensloeg

de letter schreeuwt

de spatie geeuwt

de bladzij

wacht

totdat zij

zacht

 

 

 

Een Boekje Open
#TEXTANDTHECITY

Van zaterdag 8 maart t/m zondag 16 maart is het Boekenweek, een mooi moment voor #textandthecity om weer woorden te geven aan de stad. Zodat je letterlijk kunt struikelen over een boek, een tekst, een zin.

Op geheime plekken in Eindhoven ligt een boek met een vraag of opdracht. Wie het boek vindt, doet Een Boekje Open. Leest de vraag, leest over het idee, laat iets achter. In het logboek erbij of online. Je kunt álle Boekjes Open doen of toevallig één van de plekken ontdekken.
Online vind je binnenkort aanwijzingen over de geheime plekken en info over Een Boekje Open. Ga naar http://www.facebook.com/textandthecity040 of twitter erover met de hashtags #textandthecity en #eenboekjeopen.

Win een lunch met schrijver Henk van Straten!
Wie de leukste, mooiste reactie schrijft, wint een lunch met de Eindhovense schrijver Henk van Straten. In de Oude Rechtbank eet je samen een hapje en doe je met Henk een boekje open. Of niet. Of twee.
Om kans te maken, laat je je emailadres achter bij je reactie.

#EenBoekjeOpen
15 geheime plekken, 15 boeken, 15 opdrachten

Geplaatst in Tekst

Permalink 2 reacties