ik vergat een selfie

Ik had me zo voorgenomen om een selfie van ons te maken vandaag. Met mijn jarige zus ging ik naar BredaPhoto, een festival met heel veel exposities op verschillende plekken in de stad. Het was mijn cadeautje voor haar. En ik zou tijdens de lunch dus zéker een selfie maken. Leuk voor op Facebook. En voor gewoon.

Maar ik vergat het.

Wel maakte ik een foto van een omschrijving van één van de exposities. Een omschrijving waarvan de tranen me in de ogen sprongen. Want inderdaad: het leven doet vaak niet wat je had bedacht. Het leven gooit alles soms overhoop. Dan beland je in een vreemd land waar wèl vrede is. Dan ben je ineens een exposerend fotograaf. En vertel je jouw verhaal, maar tegelijk het verhaal van ons allemaal.

En zo is deze foto toch eigenlijk een selfie. Van mijn zus en mij. Van de fotograaf. Van de slachtoffers en daders. Van de voorbijgangers. Van jou. Van jullie.

14433171_1306314196068337_3651173141098086658_n

Advertisements

Over Merel Morre

Met mijn ogen dicht ik alles heel.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: