Social media: schokkende berichten

[Disclaimer: dit stukje tekst bevat mijn mening, gebaseerd op mijn gevoel. Elke overeenkomst met bestaande meningen en gevoelens berust op louter toeval.]

De afgelopen dagen las ik op twitter veel over een jongen van 18 jaar die heel plotseling stierf. Het is de zoon van twitteraar Pien, zo blijkt. Ik ken Pien niet en haar zoon Pieter ook niet. Wel zie ik de verdrietige berichten, van haar en aan haar. Ze raken me.

pien_tweet

Pien deelt veel op twitter. Verdriet, wanhoop, liefde en radeloosheid gevangen in berichtjes van 140 tekens.
Ze plaatst zelfs een foto van haar dode zoon, die nu weer thuis is. Ik zie een jongen die lijkt te slapen. De gevouwen handen, zijn houding en de setting verraden: deze jongen is dood. Auw. Wat een pijn. En wat een liefde. Wat een wanhopige, pijnlijke en tegelijk berustende verklaring van liefde en trots. Deze moeder wil haar mooie zoon laten zien aan de wereld.
Zonder het te willen stel ik me voor dat ik de moeder ben die haar zoon… (Merel, stop! Niet aan denken, niet aan denken, niet aan denken….!)

Het beeld maakt indruk op me, het zet me aan het denken en aan het voelen. Maar schokkend, die foto? Nee. De reacties erop. Die wèl.

Schokkend vind ik het verwijt dat Pien dit deelt, dat mensen schrikken en er wakker van liggen. Schokkend vind ik de veroordeling, de smerige woorden aan het adres van Pien en iedereen die haar sterkte wenst. En schokkend vind ik de naïeve veronderstelling dat het de moeder te doen is om aandacht. Mijn god, serieus?! Ik kan me -gelukkig- niet álles voorstellen bij het rouwproces van een ouder, maar ik weet vrij zeker dat ‘aandacht krijgen van willekeurige twitteraars’ in dat proces niet centraal staat.

Niet die foto van een dode jongen, maar de drang om keihard te veroordelen. Daar lig ík wakker van.

Advertenties

Over Merel Morre

Met mijn ogen dicht ik alles heel.

11 Reacties op “Social media: schokkende berichten

  1. A-men, prachtig verwoord Merel!

  2. Fennie

    Wat ben je toch een mooi mens, Merel, en dapper ook.

  3. Mooi gezegd Merel. Wat een verschrikking is het, je kind verliezen. En wat een verschrikking als er zoveel harteloosheid overheen komt.

  4. Ik lig er ook wakker van. Ik ken 2 van de mensen die dit doen. Ik ben in staat ze met naam en toe naam hier op te zetten maar ik wil me niet verlagen tot hun niveau. Ik heb geen respect meer voor die mensen. Laat staan mijn eigen vader. Hij heeft hier aan mee gedaan.

  5. Astrid

    Wat fijn dat je dit schrijft. Je hebt zoooooooo gelijk ! Ik ken Pien wel, en ik huil ook, om haar verdriet. Aandacht TREKKEN? Nee. Ze verdient respect en heel veel steun.
    Dank voor je mooie woorden!

  6. riesje

    Er was eerst niks aan de hand. Het was delen in bescheiden kring. Totdat een krant het oppikte. En nog een krant en nog eentje. En RTL. En GeenStijl. En opeens waren daar de reacties. Op facebook onder de berichten van de kranten en RTL, zelfs rechtreeks als mention aan haar. Gelukkig veel positief en als hart onder de riem. Maar ook wat narigheid. Van mensen voor wie het allemaal niet bedoeld was maar die het opeens gingen opzoeken en verder delen. En daar een ongezouten mening over hadden. Maar ja, geen slotje hè. Dat heeft ze niet genomen ondanks de soms misselijkmakende reacties. Want tussen het gedoe door (er lag een dood kind thuis op de koeling, veel bezoek enzo, je kent het wel.) las ze even op twitter en de fijne reacties waren fijn. Dat deed haar goed.

    Kortom, ze deed het op haar manier voor de mensen die ze kent en die haar volgen.

    Jammer dat anderen er op een bepaalde manier mee aan de haal zijn gegaan. Maar dat is het risico als je openbaar twittert. Nooit en te nimmer was het bedoeld als aandacht trekken van al die mensen die ze niet kent. Ze heeft wel wat anders aan haar hoofd.

    Dank voor je stukje. Ik kan me er helemaal in vinden.

  7. @jajahetismewat

    Ja, hier herken ik Pien nou wél in. Dank je wel.

  8. Ik ben het helemaal met je eens Merel. Je hebt het mooi beschreven.

  9. Karin

    Zo eens met jouw woorden, al vind je er wat van, het is de manier Hoe er gereageerd wordt, alsof er bewust gekrenkt moet worden.
    Ik snap daar ook niks van:-(( en wil dat ook jiet snappen.
    En inderdaad , prachtige foto van een prachtige jongen

  10. Helemaal eens met je, Merel. En uit eigen ervaring weet ik maar al te goed hoe troostrijk reacties – ook van wildvreemden – kunnen zijn als je zelf even niet meer alle nodige kracht kunt opbrengen. Ook al is onze situatie onvergelijkbaar, want mijn kind leeft gelukkig nog wel.
    Heb de foto ook gezien, wat een liefde sprak daaruit. En een onmacht. Hartverscheurend.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: