Dag Marije

Gisteren was die dag. Het afscheid van een meisje dat ik niet ken en toch ken. Marije.
De afgelopen week had ik regelmatig contact met haar ouders, die me uitnodigden om bij het afscheid aanwezig te zijn. Ook al kende ik hen en Marije niet in het echt, ze  lieten weten het fijn te vinden als ik er zou zijn. Ik besloot te gaan.

Met mijn zus neem ik de trein erheen. Alles gaat altijd gewoon door op zulke dagen. Treinen gaan ineens op tijd. Mensen haasten zich naar hun werk. Piepjes klinken, koffie wordt gedronken. Koetjes, kalfjes, maar geen hap door mijn keel.

Het is kwart voor één. Dadelijk zal de deur van de kerk opengaan, dan is er de gelegenheid om te condoleren. Het is al druk op het pleintje. Stille groepjes bij elkaar. Jonge meiden die elkaar omarmen. ‘Wat zie je er mooi uit’. ‘Jij ook’. Er komt een vrouw naar me toe. ‘Merel? Ik herken je van internet. Wat fijn dat je er bent. Je blog betekende veel, het is heel troostend wat je schreef.’ Het is de tante van Marije. Ik slik en bedank haar. Zucht. ‘Heel veel sterkte…’

De deur gaat open. Gespannen staan we in de rij om de familie te condoleren. Slikken en schuifelen. Voetje voor voetje, mijn hart zit in mijn keel, een brok ernaast. Dan sta ik voor de vader van Marije. Ik schud hem de hand en wil me voorstellen, maar hij herkent me en pakt me meteen vast. Ik voel het verdriet van een lieve vader die zijn dochter verloor. We houden elkaar even stevig vast. Ik slik tranen weg.
Haar broer, haar zusje. ‘Gecondoleerd. Ik ben Merel.’ Wat kan het hen schelen wie ik ben? Maar ik weet niets anders te doen dan dat.
Bij haar moeder zie ik twijfel. Weer: ‘Ik ben Merel.’ Daarop kijkt ze me verdrietig lief aan en omhelst ze me moederlijk. ‘Wat fijn dat je er bent. Het heeft zoveel voor haar gedaan, echt.’

Natuurlijk is er die gedachte.
Wat heb ík nou betekend?! Wat heb ik kunnen doen?
Niks echts.
Ik ben op de afscheidsdienst van een veel te jong meisje.
Dit is alleen maar mis.

De dienst is prachtig hartverscheurend en hartverwarmend. Ik leer Marije kennen. Ik zie en hoor wie ze was. Ik hoor de liefde in alle verhalen, in alle liedjes. Wàt een meisje. Wat een slim, mooi, leuk en wijs meisje.

Dag meisje dat me vorig jaar mailde.
Dag meisje dat barstte van het talent.
Dag meisje dat ik niet ken, maar toch zo ken.
Dag Marije. Ik vergeet je nooit.

Advertenties

Over Merel Morre

Met mijn ogen dicht ik alles heel.

7 Reacties op “Dag Marije

  1. Robert

    ‘Wàt een meisje. Wat een slim, mooi, leuk en wijs meisje.’
    Waarom dan? Dat blijft maar door mijn hoofd spoken. Ik ben er echt verdrietig van. Ik moet elke keer opnieuw een beetje huilen.
    Heel stilletjes. Dat dan weer wel.

  2. En dat je dan volschiet…

  3. Marianne

    Prachtig , hoe je zo van betekenis hebt willen en kunnen zijn voor de ander ! Mooi, dat raakt en inspireert . Alle sterkte .

  4. Je was er, toen en nu: dat is wat telt. Voor de ander, en toch ook voor jou. Niet nodig aan jezelf te twijfelen: je hebt soms geen idee!

  5. Anyone Specific

    Soms sta je op voor dag en rouw.

  6. Margot

    Wat fijn dat je er kon zijn, voor haar familie en voor Marije. En goed dat je het van je af schrijft. Sterkte

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: