Dag Marije

Gisteren was die dag. Het afscheid van een meisje dat ik niet ken en toch ken. Marije.
De afgelopen week had ik regelmatig contact met haar ouders, die me uitnodigden om bij het afscheid aanwezig te zijn. Ook al kende ik hen en Marije niet in het echt, ze  lieten weten het fijn te vinden als ik er zou zijn. Ik besloot te gaan.

Met mijn zus neem ik de trein erheen. Alles gaat altijd gewoon door op zulke dagen. Treinen gaan ineens op tijd. Mensen haasten zich naar hun werk. Piepjes klinken, koffie wordt gedronken. Koetjes, kalfjes, maar geen hap door mijn keel.

Het is kwart voor één. Dadelijk zal de deur van de kerk opengaan, dan is er de gelegenheid om te condoleren. Het is al druk op het pleintje. Stille groepjes bij elkaar. Jonge meiden die elkaar omarmen. ‘Wat zie je er mooi uit’. ‘Jij ook’. Er komt een vrouw naar me toe. ‘Merel? Ik herken je van internet. Wat fijn dat je er bent. Je blog betekende veel, het is heel troostend wat je schreef.’ Het is de tante van Marije. Ik slik en bedank haar. Zucht. ‘Heel veel sterkte…’

De deur gaat open. Gespannen staan we in de rij om de familie te condoleren. Slikken en schuifelen. Voetje voor voetje, mijn hart zit in mijn keel, een brok ernaast. Dan sta ik voor de vader van Marije. Ik schud hem de hand en wil me voorstellen, maar hij herkent me en pakt me meteen vast. Ik voel het verdriet van een lieve vader die zijn dochter verloor. We houden elkaar even stevig vast. Ik slik tranen weg.
Haar broer, haar zusje. ‘Gecondoleerd. Ik ben Merel.’ Wat kan het hen schelen wie ik ben? Maar ik weet niets anders te doen dan dat.
Bij haar moeder zie ik twijfel. Weer: ‘Ik ben Merel.’ Daarop kijkt ze me verdrietig lief aan en omhelst ze me moederlijk. ‘Wat fijn dat je er bent. Het heeft zoveel voor haar gedaan, echt.’

Natuurlijk is er die gedachte.
Wat heb ík nou betekend?! Wat heb ik kunnen doen?
Niks echts.
Ik ben op de afscheidsdienst van een veel te jong meisje.
Dit is alleen maar mis.

De dienst is prachtig hartverscheurend en hartverwarmend. Ik leer Marije kennen. Ik zie en hoor wie ze was. Ik hoor de liefde in alle verhalen, in alle liedjes. Wàt een meisje. Wat een slim, mooi, leuk en wijs meisje.

Dag meisje dat me vorig jaar mailde.
Dag meisje dat barstte van het talent.
Dag meisje dat ik niet ken, maar toch zo ken.
Dag Marije. Ik vergeet je nooit.

Advertenties

en zelf niet meer moeten

Zaterdagochtend 14 mei. Het is 9.46 uur en ik word gebeld door een nummer dat ik niet ken. Een man stelt zich voor als de vader van Marije. ‘Ze heeft een jaar geleden een gedicht van jou geanalyseerd’. Dan weet ik het weer. Een meisje uit 3 gymnasium met een poëzieopdracht voor school. Ze had m’n gedicht zó mooi en raak geanalyseerd, dat ik er ontroerd door was. En veel lezers met mij. ‘O ja, Marije!’

Haar vader vervolgt zijn zin. Die gaat door merg en been. ‘Merel, Marije heeft een einde aan haar leven gemaakt…’ Hij breekt. Ik ook, maar ik slik zo hard dat ik nog kan reageren. Niks zinnigs, want wàt in hemelsnaam? Dat slimme, jonge, kwetsbare meisje. Wat is er gebeúrd? Wat, hoe, zo jong? Ik stamel. Hij verontschuldigt zich, omdat hij huilt en omdat hij me dit nieuws zo vertelt. Ik kan alleen maar zeggen dat dat niet erg is, dat het heel erg is, dat het afschuwelijk is.

Ik ken haar niet echt. Ik ken een klein, eerlijk stukje van haar, dat me vorig jaar een paar weken bezighield. Omdat het zo mooi was wat ze schreef. En toch raakt dit nieuws me alsof ze mijn buurmeisje was.

Hij belt om te vragen of mijn gedicht op de kaart mag.
Natuurlijk mag dat.
En om te vragen of ze een tweede zilveren kettinkje met tekst van mij kunnen krijgen. ‘Ik stond op voor dag en jou’. Zodat Marije het kettinkje om kan in het graf en zij er zelf ook nog eentje hebben.
Natuurlijk kan dat.

Lieve Marije, meisje uit 3 gymnasium toen. Pas nu begrijp ik hoe het kan dat jij zoveel begreep van het gedicht dat je ontrafelde. Pas nu begrijp ik waarom juist jij zoveel herkende. Pas nu begrijp ik waarom je moeder me nog mailde: ‘Ik wil je ook erg bedanken voor wat je voor haar hebt gedaan (en dat is meer dan haar vragen beantwoorden!)’. Pas nu begrijp ik die dingen. En wat had ik dit graag anders gewild voor je.

stilletjesaan
wil ik stiller gaan staan
de zijlijn onder mijn voeten
op veilige afstand
het draaien zien gaan
en zelf niet meer moeten

 

 

Schort in de knoei van je leven!

Nu te bestellen: een schort van goede kwaliteit, voor in de keuken of bij de BBQ.

knoeischort

€ 25,- (excl. verzenden)

Als je er eentje wilt bestellen, mail me dan even: merel@briefvandekoning.nl. Ik bestel ze namelijk op basis van jullie enthousiasme!