Een ode. Aan hoe hij taeboode.

Een karateband woest om het hoofd gebonden.

De tape zo mogelijk nog woester om de voeten.

En een zachte glimlach het allerwoestst om zijn lippen.

Mijn sportleraar. Voor wie ik me glimmend lachend in het zweet werkte. De pezige, grijze, kalende man die me tien jaar lang in de houdgreep hield. Zonder me aan te raken. Die me als Lara Croft liet kreunen terwijl ik de meest briljante kicks nabootste. Met wisselend resultaat.

Mijn sportleraar. Die zonder die karateband gewoon Wil heette. En in een dorpje in Brabant woonde in een twee-onder-een-kap-woning. Met een Ikea-bank en een flatscreenteeveetje. Daar zat ‘ie dan, in Reusel. Op zijn Klippan. Maar hij kon het hebben. Zoals Wil alles kon hebben.

Mijn sportleraar. Die in mijn uurtje steevast riep dat ´de harde kern´ er weer was. En ik besloot dat ík dat was: de harde kern. Zíjn harde kern. En ja, dan zette ik een tandje bij. Of twee. Mrs. Croft could eat her heart out.

En nu is hij weg. Vertrokken. Zomaar.

Waar een Wil was. Is ‘ie weg.

De harde kern zal ‘m missen.

Advertisements

Over Merel Morre

Met mijn ogen dicht ik alles heel.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: