Bundels

Er verschenen inmiddels drie dichtbundels van mijn hand, allemaal uitgegeven door uitgeverij Palmslag. De bundels zijn te bestellen via mij (met handtekening of opdracht, als je wilt) en bij elke (online) boekhandel.
Mail me als je via mij een bundel wilt bestellen: merel@briefvandekoning.nl

In 2013 kwam mijn debuutbundel uit: Met mijn ogen dicht ik alles heel.
€ 15,- (excl. verzenden)
Omslag-MMODIAH_def
Review:
“De gedichten gaan over het leven, soms luchtig, soms diep. De gedichten raken, ze geven soms hoop en soms een lach op je gezicht. Toegankelijk. Merel speelt met woorden zonder het moeilijk te maken. Een echte aanrader, ook voor mensen die normaal niet zo snel een dichtbundel zouden lezen.”

Begin 2015 verscheen gelegenheidsbundel Een Bundel Geluk, geschreven in opdracht van het Parktheater in Eindhoven.
€ 15,- (excl. verzenden)
bundelvoorkantweb

In april 2015 bracht ik Dons op mijn tanden uit.
€ 15,- (excl. verzenden)
DOMT_DEF
Review:
“Merel schrijft en raakt. Vaak de juiste snaar. Ze neemt je mee op avontuur door haar hoofd, laat je de dingen zien vanuit haar perspectief. Ze zoomt in op de mensen die proberen, worstelen, willen en durven (of niet). En laat ons met haar blik kijken naar oorlog, een neergestort vliegtuig en een dood vogeltje. Lichtvoetig en scherp, droevig en ontroerend. Dons op mijn tanden is een mooie, ontroerende reis die je achterlaat met een glimlach en tranen in je ogen.”

ik was je

 

je bestaat niet voor me
het katoen van mijn jurk raakt je, maar
ik ontken
negeer je vorm
negeer je huid

je bestaat niet voor me
ik ontmoet je in spiegels, maar
ik kijk weg
raak aan
schakel uit

ik ben de verpleegkundige
ik kleed je aan, verplaats je
ik was je

woensdagochtend in de sportschool
je ruikt je kans, grijpt, kiest positie
dwingt me om samen
te zien, te voelen, te zijn

ik was je
ineens ben ik je weer
ik spring achterop en je fietst me naar huis

Jaaroverdicht 2015

2015
Poeh. In gedichten kijk ik terug.

JANUARI – Aanslag op Charlie Hebdo
Charlie_MerelMorre

FEBRUARI & MAART
<GAPEND GAT> <OVER DICHTEN GESPROKEN> 

Excuus. In het voorjaar van 2015 ging heel veel nieuws aan me voorbij. Ik schreef en werkte aan twee dichtbundels: Een Bundel Geluk en Dons op mijn tanden. Hier lees je hoe je ze koopt.


APRIL – Bootvluchtelingen verdronken & online laten mensen hun slechtste gezicht zien


bootvluchtelingen 

de slechtste stuurlui
zitten op facebook
virtueel varend op de angst
die van wal
over de zee van haat
die woest golft

sluit ramen en deuren
dit land is in nood
want straks
straks verlies ik
val ik buiten de boot

de slechtste stuurlui
wonen in Nederland
deinen met oogkleppen
mee op bewind

als je zeeziek wordt
moet je dan niet
naar buiten gaan
om je heen kijken
en de horizon in zicht houden?

MEI – Dodenherdenking 4 mei
vogels_herdenking
JUNI – Ramadan 2015
ramadan_houjevast
JULI – Zomervakantie!
fontein
AUGUSTUS – Asielzoekers in Nederland

huis en haard
achter je
om te overleven
geen idee
waarheen en hoe
om maar te overleven
vertrouwd werd vreemd
vreemd moet vertrouwd
om te overleven
met ballast
zonder veiligheid
om maar te overleven
in handen van
wie je niet kent
om te overleven
lopen hopen
tot je er bent
waar je kunt overleven

SEPTEMBER – Vluchtelingen: de beelden in het nieuws grijpen me zo
nooitmijnogendicht

OKTOBER – zomaar | en tegelijk op zoveel van toepassing
ONRECHT

NOVEMBER 1 – Parijs

parijs

NOVEMBER 2 – Zwartepietendiscussie: Hema ontvangt dreigmailswimpels
DECEMBER – Bijna kerst – wees lief, ook daarna
kerstgedicht_libelle copy

koffie en gezang

[geschreven voor magazine Libelle]

kerstgedicht_libelle copy

Sorry mevrouw

Het is maandagochtend. Ik fiets terug naar huis nadat ik de kinderen op school heb afgezet. Er klinkt geschreeuw en gescheld van een fietspad verderop. Twee mannen, een met scooter en een met fiets, staan als kemphanen tegenover elkaar. De een duwt de ander, de ander schreeuwt terug.Ik schreeuw ook, vanaf mijn fietsroute: ‘Eé!’ Er komt geen reactie, dus ik fiets ernaartoe, zodat ik vlakbij ben.

Ze staan bijna bovenop elkaar, schreeuwend. Ze zien me nu wel. ‘Kom op, heren. Het is maandagochtend.’
‘Ja, hij slaat me op mijn neus.’
‘Jij drukte me van het fietspad. Toch? Dat deed je! Jij drukte me er vanaf!!! Nou? Hè?’
Er is weer even geduw. Ik heb geen idee of dit gaat escaleren. Ik blijf staan, kijk ze aan.

‘Ik schrijf je nummer op, gast!!’
‘Ga nou maar gauw fietsen voordat ik je echt sla en in het water gooi!’
Fietsers passeren, een klein meisje fietst voorzichtig tussen de kemphanen en mij door.
Dan pakt de fietser zijn fiets. Stapt op en kijkt me aan. ‘Sorry mevrouw.’
Ik sta nog steeds op mijn plek, inderdaad als een schoolpleinjuf die toezicht houdt. De man op de scooter stapt op, rijdt weg in de andere richting. En ik draai mijn fiets, vervolg mijn weg en grinnik.

een gedachte over gedichten

“Gedichten zijn nodeloos vaag. Je zou het toch allemaal veel directer en preciezer kunnen zeggen?” – quote van zomaar iemand

Volgens mij is poëzie júist direct. En precies. Doordat een gedicht ruimte laat. Voor interpretatie en verbeelding. En daarmee raakt het -heel precies en gericht- de lezer waar hij of zij geraakt kan worden. Moet worden.

En met dezelfde precisie schrijft de dichter, afwegend wat verteld moet en wat niet. Wat spreekt en wat onuitgesproken moet zijn. Om te spreken.

 

Animatiefilmpje van mijn dichtbundels

Kijk ‘t filmpje hier en deel het gerust! Dankjewel.

Geschreven voor mijn kinderen. Toen.

Begin 2012 moest ik mijn kinderen vertellen dat ik een periode van 3 maanden niet thuis zou zijn. Om het hen uit te leggen, schreef ik een verhaal over Tom en zijn moeder.
(Dit verhaal is niet 100% autobiografisch. Ik heb twéé kinderen en geen van hen heet Tom. Ik ben geen alleenstaande moeder; mijn kinderen bleven gewoon thuis met hun vader, mijn man. En ik knipoog maar matig. Dat van die kieteldood klopt dan weer wel. En veel van de rest ook.) 


Tom en zijn mama
Tom is zeven jaar. Hij houdt van voetballen, van boterhammen met veel chocopasta én van verkleden. En het liefst doet ‘ie dat allemaal tegelijk. Voetballen als piraat, met een boterham in zijn hand. Ha!
Tom woont samen met zijn moeder in een huis. Hij heeft geen broertjes of zusjes, maar toch vervelen ze zich bijna nooit. Tom en zijn moeder bouwen soms hutten, midden in de kamer. Daar drinken ze samen nepthee. Of ze gaan naar het bos en komen thuis met zakken vol takjes, eikels en kastanjes. En het allerleukste: mama is kampioen kieteldood geven!
Maar de moeder van Tom is ook druk. Ze werkt veel, houdt van sporten en heeft vriendinnen met wie ze afspreekt. Soms is ze zo druk, dat ze even geen tijd heeft voor Tom. Of geen geduld. Dat merkt Tom goed. Ze wordt dan snel boos of hoort het niet als hij iets tegen haar zegt. Ook al zegt hij het wel 10 keer! Dat is niet leuk, het maakt hem ook boos als mama zo doet.
Soms huilt mama. Tom schrikt daar een beetje van. Zijn moeder legt dan uit dat ze zich niet zo blij voelt. Zomaar. Tom is ook niet altijd blij. Als iemand onaardig doet tegen hem op het schoolplein bijvoorbeeld. Of als iets steeds maar niet lukt. Dan voelt hij zich soms ook verdrietig. Of bozig. Alles voelt dan maar stom. Gelukkig gaat dat altijd vlug weer over.
Maar bij de mama van Tom is dat gevoel er zomaar. Zij heeft geen ruzie met iemand op het schoolplein gehad. Of een knutselwerkje dat alsmaar niet lukt. De mama van Tom voelt zich niet blij, terwijl alles eigenlijk goed is. Tom vindt dat gek. En zijn moeder zelf ook. Vind jij dat ook gek, zomaar verdrietig om niets?


Hutjemutje
Het is zaterdag. Mama en Tom hebben met alle stoelen en dekens de allergrootste hut gebouwd die er maar bestaat. Met een koekje en thee kruipen ze erin. Ze moeten heel stil zitten, want het is er krap en vol! Als je je billen een stukje verschuift, valt er meteen een stoel om. Voorzichtig nippen Tom en mama van hun thee. Mama fluistert er zelfs van.
“Het is wel héél hutjemutje in onze hut, hè…?”
“Hutjewátje?”, vraagt Tom.
Mama lacht.
“Hutjemutje. Als het zó vol is, dat het gezellig druk is, maar ook wel erg dicht op elkaar allemaal. Dat noem je zo. Hutjemutje.
Tom buigt voorover naar de koektrommel. Per ongeluk leunt hij tegen de stoel die de deur was. De hut stort in. Mama en Tom liggen tussen de stoelen, onder een boel dekens. Wat een puinhoop is het nu. “Hutjemutje? Hutjeprútje! Zul je bedoelen, mama!” En dan moeten ze hard lachen, in hun pikdonkere rommelhut.


Praten aan tafel
Na de middagboterham moet Tom nog even aan tafel blijven zitten. Mama wil iets vertellen. Ze kijkt serieus. Maar ze knipoogt ook even naar hem. Dat kan ze. Tom oefent het vaak, maar het lukt nog niet goed. Mama vertelt.
“Tom, ik voel me soms zomaar verdrietig. Of zomaar moe. Of zomaar niet blij. Dat heb je weleens gemerkt. Dan huil ik ineens. Of heb ik helemaal geen geduld voor helemaal niets. Weet je wat ik bedoel, hoe ik dan doe soms?”
Tom knikt.
“Ik wil dat graag veranderen en ervoor zorgen dat ik wél helemaal blij word. Want ik weet hoe fijn alles eigenlijk is. Met jou, met opa en oma, met alle leuke mensen om ons heen en de fijne dingen die we doen. Van binnen is dat er altijd, dat blije gevoel over al dat fijns. Maar soms is het te druk in m’n hoofd en m’n hart. Dan is er te veel en komt al die drukte zo –hop- bovenop dat blije gevoel terecht. Een berg werk, een berg was, een berg dingen die moeten en een berg zomaar-somber-gevoel. En dan kan ik dat blije gevoel helemaal niet meer vinden, omdat er zoveel andere dingen bovenop gekomen zijn.”
Tom knikt. En hij denkt na.
“Heet dat ook hutjemutje? Maar dan in je hoofd?”
“Ja! Dat is het precies! En soms wordt het… ehm, hoe zei je dat ook alweer, niet hutjemutje, maar…?”
“Hutjeprutje!”
“Precies. Hutjeprutje in mijn hoofd.”


Een lange logeerpartij
Dan vertelt mama verder.
“Ik wil dat blije gevoel zoeken en zorgen dat er geen zomaar-somber-berg meer bovenop kan komen. Dat ga ik doen, met mensen die me gaan helpen.”
“Wie dan?”, vraagt Tom.
“Mensen die mij kunnen leren hoe je het beste blij wordt. Dat is hun werk. Het zijn een soort ‘blijhelpers’. Er zijn bakkers, juffen, schrijvers, milieutechnologen en er zijn blijhelpers.”
Tom zegt het na. Het klinkt gek. Blijhelpers.
“Ik zal hard moeten oefenen om niet meer zomaar-somber te zijn. Daarom moet ik een tijd ergens anders wonen. In een huis samen met andere grote mensen die willen oefenen. En omdat ik een tijdje niet thuis woon, zul jij die tijd bij opa en oma wonen.”
Tom kijkt mama aan.
“Dus ik ga logeren?”
“Ja. Maar niet zomaar een nachtje. Het duurt best een tijd, het wordt een lange logeerpartij van drie maanden. Dat zijn dertien weken. En daarna ben ik er weer om voor je te zorgen. Hier thuis. Samen.”
Mama is even stil. Tom ook.
“Best een verandering, hè?”, zegt mama.
Tom knikt.
“Krijg ik dan een eigen kamer bij opa en oma?”
“Jazeker. De logeerkamer wordt voor jou. Je mag met opa samen de kamer inrichten. En ik wil ook wel graag meehelpen!”
“Mag ik dan ook mijn posters ophangen? En mijn knuffels mee? En mijn bed?”
“Allemaal. We maken een fijne kamer voor je. Zodat het eventjes je huis is.”
Tom straalt ineens. “Mam, dan ga ik elke dag de vogels van opa voeren!”
Mama lacht. “Zo te horen maak jij er best een feest van!”
Dan kijkt ze zogenaamd streng: “Maar denk erom! Als ik klaar ben met oefenen, neem ik je mooi weer mee naar ons eigen huis, hoor. Na drie maanden gaan wij hier lekker samen een feestje bouwen. Afgesproken?”
“Afgesproken.”
En dan knipoogt Tom naar mama. Met twee ogen tegelijk. Ha.

Geplaatst in Tekst

Permalink 9 reacties

ik besta door jou

Geschreven in opdracht van de gemeente Best, dit gedicht dat de komende tig jaar in de watergoten van het vernieuwde plein in het centrum te lezen is. Was een prachtige vraag, dank voor deze mooie kans.

ikbestadoorjou 12088019_1061023517264074_3130162948474835000_n

net leeuwin

ze was net nog een meisje
ze was net nog een vrouw
als je goed kijkt
zie je haar nog

nu wankelen haar ogen
van onzekere trots
zeker zoeken
de leeuwin
schemert door
in de verse moeder

ze speurt naar een knop
om bij te benen
waakt en raakt
ze zoekt houvast
pakt haar kind
en laat het drinken
laat het landen aan de borst
laat het drinken
laat het vinden
laat een beetje vroeger los

ze was net nog een meisje
ze was net nog een vrouw
als je goed kijkt
zie je haar nog

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 420 andere volgers