Work in progress: uniek kastje met gedicht

Voor de tweede keer werken we samen, Klaartje van Leeuwen -edelsmid én mijn zus- en ik. Zij maakte een oud kastje nieuw en ontwierp deze ‘donsgreepjes’ van koper. Ze gebruikte echte veertjes en walste die in koper, waardoor de veerafdruk achterbleef.
Met de hand schrijf ik het gedicht ‘misschien vroeg ik erom’ op de binnenkant van de kastdeurtjes. Wordt een uniek kastje, helemaal in het kader van mijn nieuwe bundel: Dons op mijn tanden.

kastje_DONS

Het kastje is een ‘gangkastje’. Een klein kastje met één lade en twee deurtjes.

Over een tijdje te koop. Eerst nog een tweede lik verf, het gedicht erin en een goede afwerking. Wordt vervolgd.
Interesse? Je mag me al mailen: merel@briefvandekoning.nl

Vrijdag 17 april: presentatie van Dons op mijn tanden

Op vrijdag 17 april verschijnt Dons op mijn tanden, mijn tweede dichtbundel. Tijd voor een borrel!

Ik zal het eerste exemplaar ontvangen van mijn uitgever, ik draag natuurlijk iets voor, we borrelen samen en schuiven wellicht nog een hapje naar binnen. Plus: je kunt natuurlijk een gesigneerd boek kopen! Klinkt als een fijne vrijdagmiddag toch?
Ik hoop jullie dan te zien.

DOMT_DEF

achterflap_DOMT

Waar: Parktheater (café)
Datum: 17 april
Tijd: 16.30 uur
Het event op Facebook vind je hier, dan kun je laten weten dat je komt!

Een bundel geluk | 50 gedichten

“Merel, wil je een bundel maken met 50 gedichten, ter ere van ons 50-jarig bestaan?” Dat was -ergens in oktober 2014- de vraag van het Parktheater in Eindhoven, onlangs verkozen tot hét theater van Nederland. En óf ik dat wilde!

Ik schreef, selecteerde, schrapte en schreef opnieuw. Over geluk. Over theater. Over momenten die ertoe doen. Over dingen meemaken. Over mensen zien. Laten kijken. Over iets nieuws dat alleen hier en nu gebeurt. Over verbeelding. Over dromen. Over geraakt worden. Over bang zijn, over verlangen, over durven.

Sommige gedichten (acht stuks) staan ook in mijn eerste bundel Met mijn ogen dicht ik alles heel. Een aantal teksten publiceerde ik eerder online of in krijt op straat. En de meeste gedichten zijn gloednieuw, speciaal voor deze bundel geschreven.

verhaalhalen bundelvoorkant

Je kunt de bundel kopen bij Parktheater voor €10,-.
Ook online of via elke boekhandel is de bundel te verkrijgen, hij kost dan € 15,-. Kijk bijvoorbeeld op de site van de uitgever (Palmslag) of bij Libris of Bol.

aan zet

wie je baarde en omarmde
waar je wieg stond
wat je at
wat je probeerde
wat je leerde
met wie je bevriend
wat op je pad

en nu
net als gisteren en morgen
ben jij aan zet

wat doet ertoe
wat maakt je blij
waar klopt het hart
en waar klop jij

dezelfde plek
hetzelfde geld
dezelfde auto
hetzelfde gras
maar jij kijkt zus
de ander zo

en nu
net als gisteren en morgen
ben jij aan zet
waar klopt het hard
en waar klop jij

Uit: Een bundel geluk – 50 gedichten over geluk voor Parktheater.

De omslag van mijn nieuwe bundel…

…dit gaat ‘m worden!

DOMT_DEF

Geen lied – analyse van Marije

Een paar dagen geleden kreeg ik mail van ene Marije. Omdat haar mail en onze mailconversatie mij raakte en blij maakte, deel ik ‘m met jullie. Het gaat over dit gedicht:

IMG_6574-001

Beste Merel,

Ik ben Marije en zit in de derde klas van het gymnasium in X. In de derde moeten wij ook een poëziepresentatie houden (dat houdt in dat je een gedicht moet analyseren op beeldspraak en stijlfiguren, en je aan het eind een conclusie moet geven wat de dichter met dit gedicht wilde zeggen).
Nu volg ik u al enige tijd op Twitter en ben ik erg onder de indruk van uw leuke tekstjes en gedichten. Toen ik deze opdracht hoorde wist ik dan ook meteen dat ik een gedicht van u wilde doen. Het werd: ‘geen lied’ (omdat ik het een onwijs mooi gedicht vind en er stiekem ook lekker veel stijlfiguren en beeldspraak in zitten).
Maar nu moet ik dus ook een conclusie geven wat de dichter met dit gedicht wil zeggen. Nu heb ik misschien heel leuke theorieën en ideeën, maar wie weet dat nu beter dan de dichter zelf?
Daarom zou ik u willen vragen wat u met dit gedicht wilt zeggen (niet alleen voor de presentatie maar ook omdat ik er zelf gewoon heel benieuwd naar ben : )).

En ik ben eigenlijk extra benieuwd naar de zinnen die in de verleden tijd staan, omdat dat toch een soort mysterieus effect heeft.
Ik hoop dat u deze vraag voor mij wilt beantwoorden!
Heel erg bedankt alvast,
Groetjes Marije

p.s. ik vind het echt een super mooi gedicht. Hoe vaker ik het lees, hoe mooier het wordt!

______

Hoi Marije,

Wat leuk dat je een van mijn gedichten kiest en dat je het zo mooi vindt. Leuk om te horen!

(Allereerst: vanaf nu zeg en schrijf je wel gewoon ‘je’ in plaats van ‘u’ tegen mij, oké? Vind ik veel beter passen!)

Ik vind het eigenlijk het leukst om te horen wat jij denkt dat ik wil vertellen met dit gedicht. Misschien kunnen we er per mail een soort discussie van maken? In elk geval wil ik graag weten waar het voor jóu over gaat, wat jouw beeld is erbij en wat je denkt dat ik wil zeggen.

Geen zorgen: ik zal je zeker ook vertellen wat ik ermee wilde zeggen en waarom ik het schreef. Maar eerst jij, goed?

Groeten! Merel

______

Beste Merel,

Ten eerste wil ik je heel erg bedanken voor je reactie!

Voor mijn analyse heb ik het gedicht ingedeeld in strofes omdat dat het gedicht overzichtelijker maakt om te analyseren. Daarnaast moet je de conclusie ook per strofe geven. De strofes die ik erin heb gemaakt zijn eerst twee kwatrijnen, dan twee terzine en dan nog een kwatrijn (als je begrijpt wat ik bedoel), want dat leek mij het meest logisch.
Als ik die strofes heb (sorry, als ik door die strofes het gedicht verpest, maar het maakt het overzichtelijker als het goed is), denk ik dat de eerste twee strofes “ze zegt hallo… ze is gegaan’’ gaan over een meisje/vrouw die niet gelukkig (misschien wel depressief) is en die eigenlijk steeds mooi weer speelt. Ze heeft een muurtje om zichzelf heen gebouwd en laat anderen niet zien wie ze werkelijk is. Misschien zichzelf zelfs niet.
De derde en vierde strofe “ik wilde vragen … waarheid zien’’ gaan volgens mij over iemand die ziet dat ze die gespeelde vrolijkheid niet echt meent, haar wil helpen en wil weten wat ze nou echt voelt.
En in de laatste strofe “ze zegt hallo … ze was al dood’’ verandert het meisje haar gedrag en stelt zich weer open, maar dan hoort niemand haar meer. En dan beseft ze dat ze eigenlijk al dood was, dat ze eigenlijk haar kansen vergooid heeft.

Ik vind de zinnen “ze weet het, ze bestond”, “ze weet, ze is gegaan” en “ze weet, ze was al dood” verreweg de lastigste zinnen. Vooral omdat die een ‘verleden tijd’ aangeven.
Aan de ene kant denk ik dat het een soort terugblik is op de zinnen ervoor, met de kennis van achteraf of iets dergelijks.
Of het zijn een soort drie fases, de eerste fase is voor het gedicht, ze was nog vrolijk. De tweede fase zijn de eerste acht zinnen van het gedicht, ze is bezig met doodgaan, omdat ze niet echt voelt en de derde zijn de laatste vier zinnen, omdat ze niet meer gehoord wordt en eigenlijk dus al dood is.

Ik lees er wel veel beeldspraak in. Bijvoorbeeld dat je schrijft over “ze staat en ze weerkaatst je blik”. Ik kan me voorstellen dat ze mensen niet echt tot zichzelf toelaat. Ze kaatst de blik van mensen terug zonder iets van zichzelf bloot te geven. Ook in “ze botst, maar raakt niet aan”. Je kunt ook in gevoelens ‘botsen’ met andere mensen.
Ook bijvoorbeeld de zin “ze leeft een huls en geeft geen kik”, lijkt voor mij te zeggen dat ze zich meer ‘buitenkant dan binnenkant’ voelt. Dat ze haar gevoelens heeft uitgeschakeld.

Ik hoop dat dit een beetje in de buurt komt van de echte bedoeling, maar ik ben natuurlijk erg benieuwd of dat echt zo is. Het zou kunnen dat ik gevoelens invul die meer over mezelf zeggen dan over het meisje in het gedicht.

Ik hoor heel graag van je!

Groeten,
Marije

______

Hoi Marije,

Ik heb je analyse met veel bewondering en ook ontroering gelezen. Echt, wat heb jij goed gelezen, tot in details en goed jezelf bevraagd! Ik ben er serieus van onder de indruk.

De indeling die je maakt, klopt en kan ik volgen. Het gaat inderdaad over een vrouw die zich afsloot voor de wereld direct om zich heen. Een vrouw (ik!) die geen contact maakte met de mensen die zo dichtbij waren. Die liever een muurtje of buitenkant liet zien dan zichzelf.

Ze weet, ze is gegaan: verleden tijd, omdat ze weet dat ze zichzelf heeft laten weggaan, alsof ze afstand heeft genomen van haar echte ik. Alsof ze het meisje dat ze was, liet weggaan.
Ze weet het, ze bestond: ze weet dat ze zichzelf tekort doet. Dat ze bestond, dat ze leefde. En dat ze door haar eigen muurtje en masker zichzelf om zeep heeft geholpen. En nu dus niet meer ‘bestaat’.

Je analyse over de ander klopt ook (je wilde weten van haar angst…). Iemand die kijkt naar de vrouw en meer wilde weten, wilde vragen naar haar waarheid.

Alleen het laatste stuk is wat vrolijker dan jij nu schetst. Ze verandert inderdaad haar gedrag. Durft er te zijn, te zingen ook al klinkt het niet, te leven. Ze weet, ze was al dood: terugkijkend weet ze dat ze voorheen, mét muurtje, feitelijk dood was.

De beeldspraak heb je haarfijn ontrafeld. Ik vind het mooi en echt heel erg fijn dat je zoveel leest in het gedicht en ook zo kloppend!

Je mail heeft me geraakt.
Dankjewel voor je prachtige analyse.

Groeten, Merel

______

Hoi Merel,

De presentatie ging heel goed!
Ik stond er best versteld van, want ik kreeg alleen maar complimenten.

Mijn leraar vond het een geniale presentatie en was vol lof.
(welk cijfer ik van hem krijg, weet ik nog niet)

Echt heel erg bedankt!

posters

Te koop: A2-posters met gedicht. Er zijn vier verschillende (spaar ze allemaa-áá-haal). Een poster kost € 29,95 inclusief verzenden. Voor meer info of om te bestellen mail je naar: merel@briefvandekoning.nl stil_A2_poster_BETER zon_dag_A2_poster_BETERinmijnhoofd_A2_poster_B2 copy pad_A2_poster

hoe de zee

Gisteren was ik in Scheveningen. De zon scheen er zin in en de mensen namen het ervan.
Ik nam een stokje en schreef een gedicht in het zand.

hoe de zee
toch steeds
het strand
weer kust
en kust
en kust

10343519_931364476896646_4552967899119238741_n 10923264_931364433563317_7033535170979033832_n

en dan zie je iets nieuws

en dan zie je

iets nieuws

 

schrik je

ruik je

spring je

duik je

 

erin met open ogen

je hoofd op volle kracht

eropaf gespreide armen

de stukken

veilig in je hart

 

of grijp je terug

blinde paniek

als vlammen om je heen

lukraak claimend

wat er al lag

 

wat je kent

wat je ziet

wat je weet

wat zeker is en heus niet werkte

maar in elk geval

al eens gedaan

 

en dan zie je

iets nieuws

 

schrik je

ruik je

spring je

duik je

 

weg

of juist erin

 

 

 

 

Geplaatst in Tekst

Permalink 1 reactie

Gedichtendag & het Eindhovens Dagblad

Vorige week belde Rob Schoonen, chef cultuurredactie van het Eindhovens Dagblad. Of ik een gedicht wilde maken voor op de ruiten van hun redactiekantoor. Een gedicht dat moet passen in hokjes en toch uitkijkt over een stuk van Eindhoven. Ik zei ja.

Toen ik de dag erna mijn korte gedicht mailde naar hem, had ik de neiging uit te leggen wat ik geschreven had. Waarom ik schreef wat ik schreef. Dat heb ik nooit. Ik leg niet uit. Niet als ik iets voor het eerst laat lezen. En niet als iemand erom vraagt. Nu twijfelde ik even. Daarna drukte ik op verzenden, zonder uitleg.

Zijn reactie raakte me.
“Ik vind het heel mooi – en buitengewoon toepasselijk op de ramen van een dagblad…”
Precies gevangen wat ik even dacht uit te moeten leggen.

B8g9QHOCEAEDs9y10952116_922452231121204_8134602999269270704_n
10945004_922452261121201_9064331048197967212_n
10958542_922452284454532_4291287749720612824_n

 

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 364 andere volgers